Działalność tę na krótko przerwała w listopadzie 1920 roku w czasie wojny polsko-sowieckiej gdy wyjechała do wsi Horodzieja na Białorusi, gdzie w szpitalu polowym leżał chory na tyfus plamisty jej narzeczony, lekarz podporucznik WP Kazimierz KujawskiHanke Edward, Trudy i oczekiwania, Warszawa 1965, s. 119.. Po odwiezieniu rekonwalescenta do jego rodzinnego domu w Śremie w Wielkopolsce powróciła na Śląsk. W dniu plebiscytu, 20 marca 1921 roku była lekarzem dyżurnym w polskim sztabie plebiscytowym w hotelu Lomnitz w BytomiuBrożek Krzysztof, Polska służba medyczna w powstaniach śląskich i plebiscycie, Opole 1973, s. 106.. W trakcie III powstania śląskiego (2/3 maja – 5 lipca 1921) zajmowała się rannymi w kilku punktach sanitarnych oraz prowadziła pociąg sanitarny grupy „Wschód” do szpitala w Sosnowcu. Następnie pracowała w szpitalu polowym w Toszku, a później do stycznia 1922 roku w stopniu porucznika-lekarza w Głównym Szpitalu Wojsk Powstańczych w MysłowicachBrożek Krzysztof, Polska służba medyczna w powstaniach śląskich i plebiscycie, Opole 1973, s. 289.. Tam też zorganizowała dla średniego personelu medycznego kurs Czerwonego Krzyża obejmujący poza tematami fachowymi również język polski, historię i literaturę polskąBrożek Krzysztof, Polska służba medyczna w powstaniach śląskich i plebiscycie, Opole 1973, s. 123..