Padają trzy strzały z bliskiej odległości, Gloria pada na ziemię. Żyje, mąż użył ślepych naboi, upadła z przerażenia, przez tydzień dochodzi do siebie. Francisco zabiera Glorię na wysoką dzwonnicę. Pokazuje ludzi chodzących poniżej – gdyby był bogiem, wszystkich ich by zniszczył. Następnie chwyta Glorię za szyję, dusi, przechyla przez barierę, sycąc się poczuciem przewagi, mówi, że mógłby ją za wszystko ukarać, a nikt by mu nie przeszkodził. Dziewczyna uwalnia się, zbiega z wieży spotyka Raula.
Dalsza część filmu ma znowu formę narracji bezpośredniej. Raul radzi Glorii, by poszła do psychiatry i opowiedziała o swoim mężu oraz skonsultowała się adwokatem, co do jej praw jako żony. Zapewnia też o swojej przyjaźni oferując pomoc. Odwozi kobietę do jej domu. Francisco przez okno widzi wracającą samochodem z Raulem swoją żonę. Po wejściu do domu Gloria oznajmia, że go opuści. Francisco radzi się wiernego służącego Pabla, jak ma dalej postępować. Sam uważa, że powinien zabić żonę, Pablo sugeruje rozwód. Francisco i Gloria żyją jeszcze jakiś czas razem, Gloria pomaga napisać ważny list Franciscowi – a raczej Francisco raz ją o to prosi, raz przerywa jej, twierdząc, że go to upokarza, bo to on musi to zrobić. Waha się między poczuciem bezradności, rozpaczy, upokorzenia by przejść do zazdrości.