W marcu 1942 objął funkcję kierownika polskiej placówki opieki społecznej w Czelabińsku na Uralu, a następnie został przeniesiony do Ambasady RP w Kujbyszewie i mianowany delegatem na Kazachstan (Ałma-Ata). W przeddzień wyjazdu aresztowany na ulicy w Kujbyszewie i po tygodniu przewieziony do Czelabińska, gdzie tym razem był więziony przez kilka miesięcy w podziemiach budynku NKWD w jednoosobowej celi, oraz przesłuchiwany w dzień i w nocy. Po usilnych staraniach Ambasady został zwolniony i wydalony z ZSRR. Po rekonwalescencji w Teheranie pracował z nominacji Rządu RP na Wychodźstwie w Placówce Łączności z Krajem przy Konsulacie Generalnym RP w Konstantynopolu. Przeniesiony następnie do Londynu, współpracował z premierem Tomaszem Arciszewskim, skąd wkrótce został wysłany do Rzymu jako Delegat Rządu RP do opieki nad uchodźcami we Włoszech (współpracował tam ściśle z 2 Korpusem Polskim gen. Władysława Andersa, dzięki czemu udało się zorganizować na południu kraju dwa duże obozy dla uchodźców, którym udało się różnymi drogami dostać do Włoch).