Okres powojenny i działalność emigracyjna W 1946 razem z wojskiem ewakuował się do Londynu, gdzie odpowiadał następnie za sprawy imigracyjno-uchodźcze przy premierze gen. Tadeuszu Borze-Komorowskim. Równocześnie zasiadał we władzach Światowego Związku Polaków z Zagranicy, który wznowił swoją przedwojenną działalność na Wychodźstwie z pomocą byłego prezesa „Światpolu”, a później Prezydenta RP, Władysława Raczkiewicza.
W 1948 wyemigrował jako uchodźca polityczny do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkał do śmierci w 2016. Wkrótce potem został dyrektorem wykonawczym nowo utworzonego Polskiego Komitetu Imigracyjnego i Pomocowego w Nowym Jorku (prezesem był ks. prałat Feliks Burant). Zadaniem tej organizacji było ułatwianie emigracji tysiącom uchodźców – byłym więźniom obozów koncentracyjnych i żołnierzom Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Był odpowiedzialny za akcje Komitetu zarówno w centrali w Nowym Jorku, jak i za działalność placówek (częściowo finansowanych przez władze amerykańskie) w kilku krajach Europy Zachodniej. Został następnie wybrany na członka Komitetu Wykonawczego Amerykańskiej Rady Organizacji Pomocowych za Granicą. Równocześnie był czynnie zaangażowany w pracach wielu organizacji polonijnych w USA, był m.in.