Wyżeł pirenejski (wyżeł francuski w typie pirenejskim) – rasa psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych w podsekcji psów w typie gończego. Podlega próbom pracy.
Rys historyczny Wyżły trafiły na tereny Francji z Hiszpanii w okolicach XIV wieku, jednak już wcześniej psy francuskie, służące do wystawiania zwierzyny, dzieliły się na różne odmiany, tj. długowłosa, z której powstały później francuskie epagneuls oraz odmiana krótkowłosa o silniej zaznaczonych cechach psa gończego, które prezentuje wyżeł pirenejski. Według Räbera cechy psów, których przodkiem był dawny wyżeł hiszpański o umaszczeniu białorudym, są zachowane u większej odmiany wyżła francuskiego zwanej także wyżłem gaskońskim. Pochodzenie wyżłów francuskich jest także przypisywane braques, które były sprowadzane ze wschodu przez uczestników wojen krzyżowych. W połowie XVI wieku następuje wyraźne odgraniczenie psów gończych od wyżłów, a sto lat później pojawia się pierwsza wzmianka o masywnych, hiszpańskich psach braques d'Espagne, które niewiele różnią się od francuskich braques. Te ostatnie w wieku XVII zaczęto zastępować odmianami lżejszymi. Dekrety z XVI wieku surowo zabraniały polowania z wyżłami, przywilej ten rezerwując tylko dla wyższych stanów, które często tworzyły własne, lokalne odmiany wyżłów francuskich.