Ludwik XIV był znany z zamiłowania do polowań z udziałem wyżłów, które sam szkolił i którymi osobiście się opiekował. Po rewolucji francuskiej, wiele z tych hodowli zostało rozwiązanych, tylko nieliczne były kontynuowane.
Na pierwszej wystawie psów, organizowanej we Francji w roku 1863, zaprezentowano trzy grupy wyżłów wśród których jedną tworzyły braques français, czyli wyżły francuskie. Do roku 1920 były one hodowane jako jedna rasa, dopiero w okresie międzywojennym został zainicjowany projekt utworzenia z dwóch odmian braques français - dwóch różnych ras, gdzie formę lżejszą i mniejszą stanowi braques français type pyrénées-petite taille.
Wygląd Wyżeł pirenejski jest wyglądem zbliżony do wyżła gaskońskiego, jednak oprócz różnic wielkościowych, posiada także kilka cech anatomicznych różniących go od większego braque gascogne. Są to krótsza głowa oraz nie obwisłe fafle. Posiada także krótsze i wyżej osadzone uszy. Wzorzec Wyżła pirenejskiego dopuszcza zarówno kopiowany, jak i naturalny ogon. Szata i umaszczenie Sierść wyżła pirenejskiego jest delikatna i nieco krótsza niż w przypadku psów typu gaskońskiego. Umaszczenie u obu ras występuje takie samo, czyli może być białe w brązowe łaty, cętki lub posiadające oda tego typu znaczenia.