Po powrocie do Swisztowa w 1852 postanowił otworzyć drukarnię. Mimo iż zdobył czcionki i prasę drukarską, nie otrzymał od lokalnych władz osmańskich niezbędnego zezwolenia. W związku z tym wyjechał do Stambułu, gdzie przedstawił swoją sprawę wysokim urzędnikom tureckim. Ostatecznie zezwolono mu na uruchomienie drukarni w Stambule, w podziemiach katolickiego kościoła, którym opiekowali się lazaryci. Pierwszy wydrukowany przez niego dokument ujrzał światło dzienne w październiku 1857.
Podczas pobytu w stolicy Imperium Osmańskiego nawiązał kontakty z bułgarską społecznością zamieszkującą miasto, a także z polskimi i węgierskimi emigrantami. Pod ich wpływem, a także dzięki związkom z francuskimi lazarytami, w których szkole nauczał języka bułgarskiego, zainteresował się katolicyzmem i Kościołem unickim. W 1859 rozpoczął wydawanie czasopisma България (w tłum. Bułgaria), na łamach którego agitował na rzecz przyjęcia przez tradycyjnie prawosławną bułgarską społeczność katolicyzmu. Zdaniem historyka Stilijana Czilingirowa, w ten oryginalny sposób Cankow zamierzał uniezależnić ojczysty Kościół od Turcji, nawiązać kontakty z papieżem i zyskać jego przychylność dla niepodległościowych dążeń Bułgarów, wreszcie osłabić związki z rosyjskim prawosławiem, zmuszając rosyjską dyplomację do większej aktywności na Bałkanach.