Zwieńczeniem jego dążeń było złożenie 30 grudnia 1860 na ręce przedstawiciela Watykanu oficjalnej prośby o przyjęcie społeczności na łono Kościoła katolickiego. Po otrzymaniu pozytywnej odpowiedzi, wiosną 1961 wyruszył wraz z archimandrytą Josifem Sokołskim do Rzymu, gdzie ten ostatni został mianowany prałatem. Wkrótce potem Rosjanie przystąpili do zdecydowanych działań wymierzonych przeciwko Sokołskiemu, którego zresztą obowiązki prałata wyraźnie przerastały. W efekcie ich poczynań duchowny został wywieziony do Odessy, zaś dopiero co założony Kościół unicki zaczął szybko tracić na znaczeniu. Między 1862 i 1863 sam Cankow zrezygnował z członkostwa w nim i ponownie przyjął prawosławie.
W następnych latach przenosił się z miasta do miasta i imał się różnych zajęć. W 1863 powrócił do Swisztowa, gdzie został urzędnikiem osmańskim. Wkrótce potem dotarł do Ruse i objął posadę nauczyciela oraz członka miejscowego apelacyjnego sądu handlowego (ok. 1865-1868). Następnie skierowano go do pracy w zarządach sandżaków w Niszu (1868-1869) i w Widinie (1869-1872). Między 1872 i 1876 był nauczycielem języka bułgarskiego w Stambule, a także cenzorem na usługach tureckiego Departamentu Spraw Zagranicznych.