W 1134 w zjeździe merseburskim brał udział przedstawiciel Bolesława Krzywoustego, który w liście do cesarza Lotara II został przedstawiony jako „Henricus marchio de Glogov”. Drugi zapis źródłowy umieszczony został w kronice Wincentego Kadłubka, w której kronikarz komunikuje, że Kazimierz II Sprawiedliwy po zajęciu tronu krakowskiego, a tym samym po przejęciu zwierzchniej władzy w Polsce, w 1177/8 desygnował Konrada, syna Władysława II Wygnańca na margrabiego w Głogowie Condratum Glogoviensis marchie pricipem creat. Marchia głogowska stała się nawet przelotnie dzielnicą książęcą. Konrad ze względu na swoją pozycję zależny był jedynie od seniora. Marchia głogowska zajmowała prawdopodobnie teren kilku kasztelanii. Po śmierci Konrada (przed 1190) Bolesław Wysoki połączył ten obszar z prowincją wrocławską i wyznaczył w Głogowie kasztelana, ponieważ nie był zainteresowany zachowaniem niezależnej od stolicy Śląska marchii. Od 1202 w dokumentach występują ponownie kasztelani głogowscy desygnowani wpierw przez Henryka I Brodatego, a później przez Henryka II PobożnegoT. Jurek, Geneza księstwa głogowskiego, [w:] Przegląd Historyczny, t. LXXVIII, 1987, z. 1, s. 89, 91; T. Lalik, Marchie w Polsce w XII w., [w:] Kwartalnik Historyczny 1966, nr 4, s. 817–830;