M. Grochowska-Jasnos, J. Dymytryszyn, Zarys dziejów mennictwa głogowskiego od końca XII w. do końca XV, [w:] Głogowskie Zeszyty Naukowe, Wrocław • Głogów 2009, s. 11–12; Mistrz Wincenty tzw. Kadłubek, Kronika polska, Wrocław-Warszawa-Kraków, Wrocław 1992, s. 200–201..
Autonomiczne księstwo głogowskie (1251–1331) mały|upright=1.2| W 1248 starsi synowie Henryka Pobożnego Bolesław II (Rogatka) i Henryk III, dokonali między sobą podziału Śląska wrocławskiego. Asygnowany do tej pory do stanu duchownego, Konrad nie odstąpił od swych praw do ojcowizny i wystąpił z zamiarem uzyskania własnej dzielnicy. Powstaniu księstwa głogowskiego w latach 1249–1251 towarzyszyły działania wojenne prowadzone pomiędzy braćmi. Koniec roku 1251 dostarczył Śląskowi nie tylko wyczekiwany pokój, ale również nowe warunki polityczne, w wyniku których, wyodrębniły się trzy niezależne księstwa: wrocławskie, legnickie i głogowskieR. Grodecki, Dzieje polityczne Śląska do roku 1290,[w:] Historia Śląska, 1, Kraków 2013, s. 238–247; R. Grodecki, S. Zachorowski, J.Dąbrowski, Dzieje Polski średniowiecznej, T. I, Kraków 1995, s. 295; T. Jurek, Geneza księstwa głogowskiego…, s. 79–92; T. Jurek, Księstwo głogowskie pod rządami synów Konrada I (1273–1290), „Sobótka” (1987), nr 3, s. 395–410;