Służba duszpasterska – dział administracji wojskowej II RP powołany do zaspokajania potrzeb religijnych Wojska Polskiego II RP.

Służba duszpasterska wyznania katolickiego 18 listopada 1921 minister spraw wojskowych rozkazem L. 4000/Org. zatwierdził organizację służby duszpasterstwa wyznania katolickiego na czas pokoju. Organizację służby duszpasterskiej wyznań niekatolich na czas pokoju minister zatwierdził rozkazem L. 4200/Org. z 24 maja 1922.

Do wykonania nałożonych zadań służba dysponowała specjalnym personelem i kościołami garnizonowymi lub urządzeniami liturgicznymi. Personel specjalny stanowili: a) kapelani wojskowi, b) personel szeregowy, odkomenderowany do tej służby, w celu pełnienia czynności pomocniczych w służbie duszpasterskiej, c) personel cywilny (organiści, zakrystianie itp.).

Organizację duchowieństwa wojskowego katolickiego ustalić miała ustawa o podstawowych obowiązkach i prawach duchowieństwa wojskowego oraz przepisy wykonawcze do niej.

Organy kierujące: biskup polowy i w zależności od biskupa polowego, dziekani okręgów korpusów.

Organy wykonawcze: wszyscy kapelani wojskowi.