Badania przeprowadzone w 2020 roku uznały, że styl życia Thylacosmilusa był odrębny od jakiegokolwiek żyjącego lub wymarłego ssaka. Zaproponowano następujący styl życia: Thylacosmilus żywił się głównie padliną (być może pozostawianą przez obecne w tamtym miejscu i okresie fororaki), używając kłów do rozcinania zwłok (były one bardzo odporne na ciągnięcie). W przeciwieństwie do dzisiejszych padlinożerców, żywiłby się głównie tkankami miękkimi i narządami, brak mu przystosowań do pożywiania się kośćmi. Brak górnych siekaczy, używanych przez współczesne drapieżne do odrywania mięsa byłby dość sporym utrudnieniem, stąd zasugerowano silny język (posłużono się do tego porównaniem z mrówkojadami i morsami).
Thylacosmilus posiadał mały otwór podoczodołowy (infraorbital foramen) w porównaniu do innych drapieżników o długich kłach. Przez otwór biegnie duży nerw, odpowiedzialny za przekazywanie impulsów z pyska do mózgu, umożliwia dokładne określenie położenia pyska, zwiększając precyzję ugryzienia.