W 1923 Kursy zostały upaństwowione i otrzymały nazwę Państwowy Instytut Robót Ręcznych. Po śmierci Władysława Przanowskiego dyrektorem został Stanisław Malec. Instytut zlikwidowany w 1939, działał dalej w konspiracji (prawdopodobnie kierował nim wówczas Zygmunt Andrzejewski). Powojenny PIRR rozpoczynał rekrutację w Warszawie, a dyrektorem został Wiktor Ambroziewicz. Pierwsze powojenne zebranie Rady Pedagogicznej Instytutu odbyło się 26 marca 1945 w Łodzi. Z Łodzi PIRR przeniósł się do Bielska, gdzie miał siedzibę aż do likwidacji w lipcu 1950. Zarządzenie Ministra Oświaty z dnia 27 lipca 1946 r. nadało Instytutowi nazwę Państwowy Instytut Robót Ręcznych im. Władysława Przanowskiego w Warszawie z siedzibą w Bielsku.

W 1979, z okazji przygotowań do setnej rocznicy urodzin Przanowskiego, powstało Koło im. Władysława Przanowskiego przy Towarzystwie Przyjaciół Warszawy, Oddział Mokotów. Zrzeszało ono nauczycieli i sympatyków idei wychowania przez pracę. Jako główne zadanie swej działalności przyjęto utrwalanie pamięci o nauczycielach i absolwentach PIRR oraz przede wszystkim starania o zorganizowanie szkoły wyższej, która nie tylko kształciłaby nauczycieli, lecz także byłaby ośrodkiem skupiającym i koordynującym prace badawcze.