Przed II wojną światową Instytut współpracował z zagranicznymi uczelniami podobnego typu, brał udział w wystawach krajowych i zagranicznych, prezentując polski system nauczania prac ręcznych. Uczelnia była odwiedzana przez gości krajowych i zagranicznych. Dorobek PIRR stanowi istotny element w historii oświaty polskiej. W związku z potrzebą kształcenia nauczycieli wszystkich przedmiotów organizowano studia nauczycielskie i szkolenia w ośrodkach metodycznych.
Przy Instytucie działało Towarzystwo Miłośników Robót Ręcznych, skupiające wykładowców, słuchaczy, absolwentów Instytutu oraz nauczycieli robót ręcznych. Towarzystwo, zainicjowane przez Władysława Przanowskiego, wydawało kwartalnik metodyczny „Praca Ręczna w Szkole”.
Historia thumb|Siedziba PIRR-u w budynku przy ul. Górczewskiej 8 w Warszawie, ok. 1920 r. Widok od strony placu Siennego thumb|Ogród przed budynkiem PIRR-u w Warszawie przy ul. Górczewskiej 8. Wiosna 1930 r. thumb|Fontanna ze złotymi rybkami w ogrodzie PIRR-u (przed budynkiem Instytutu w Warszawie przy ul. Górczewskiej 8) thumb|Dawny budynek Państwowego Instytutu Robót Ręcznych na ul. Górczewskiej 8 w Warszawie Instytut powstał z przekształcenia Kursów Robót Ręcznych, zorganizowanych przez Władysława Przanowskiego i działających pod jego kierunkiem do 1923.