Aktywność Cesarstwa w tym regionie Europy nie uchroniła Bizancjum przed długim okresem najazdów bułgarskich. Poczynając od 499, kiedy to Bułgarzy po raz pierwszy najechali Trację, co kilka lat miały na Bizancjum spadać najazdy. Dla obrony stolicy przed Bułgarami cesarz Anastazjusz (491–518) wzniósł wokół Konstantynopola „długie mury”. W 517 Bułgarzy dotarli aż do Termopil. Byli w oddziałach zbuntowanego generała bizantyjskiego Witaliana, który trzykrotnie, wspierany przez flotyllę łodzi, docierał do długich murów Konstantynopola, aż ostatecznie został odparty. W 529 najechali Dobrudżę, Mezję i Bałkany po Trację, w 530 Ilirię, w latach 539–540 dotarli aż do Konstantynopola, wtargnęli do Grecji i przeprawili się do Azji Mniejszej. W 545 cesarz Justynian, próbując wzmocnić system obrony przed Bułgarami, obdarował słowiańskich Antów ziemią na lewym brzegu Dunaju i nadał status foederati dla obrony przeciw Bułgarom. Zezwolił również osiedlić się w Tracji części Kutigurów. Aktywna polityka Cesarstwa w rejonie Morza Czarnego, w tym okresie sprawiła, że dotarły do nas imiona ówczesnych chanów bułgarskich: chanem Kutigurów był około połowy VI wieku Zabergan, a chanem Utigurów – Sandal. Cesarz próbował uwolnić się od niebezpieczeństwa bułgarskiego przez wywołanie wojny pomiędzy nimi.