W 1751 osiadł w Kioto i zajął się głównie malarstwem, by w 1754 przenieść się na jakiś czas do wioski Yosa, leżącej na północny–zachód od Kioto, od nazwy której wzięło się jego nowe nazwisko. Podczas pobytu w Yosa stworzył sporą liczbę malowideł na parawanach, świadczących o stopniowym zwróceniu się w kierunku stylu bunjinga. W 1757 powrócił do Kioto, gdzie brał aktywny udział w poetyckim kręgu Mochizuki Sōoki (zm. 1766). W dziedzinie malarstwa znalazł się wówczas pod wpływem chińskiego malarza kwiatów i ptaków Shen Quana (zm. 1760), przy czym chętnie absorbował różne style epoki Ming i Qing, jednocześnie studiując technikę malowania tuszem okresu Muromachi. Trudno mu było pozostać wiernym jednemu rodzajowi malarstwa i swój dojrzały styl osiągnął dopiero w późnych latach 60., na które datują się jego arcydzieła takie jak Dziesięć tysięcy budowli pokrytych nocnym śniegiem (zobacz ilustracja) oraz Sokół i kruki (zobacz ilustracja). W 1771 wspólnie z Ike no Taiga (zm. 1776) wykonał album Jūben jūgi (Zbiór dziesięciu wygód i dziesięciu uciech), który miał dowieść, kto z nich dwóch jest lepszym malarzem, zaś dzisiaj jest Skarbem Narodowym Japonii.