Po śmierci Sōoki Buson zaczął poświęcać więcej czasu poezji. Swój własny styl poetycki rozwinął w znacznym stopniu dzięki interakcji z bardzo odmiennymi od niego poetami, Tan Taigim (zm. 1771) i Kuroyanagi Shōhą (zm. 1772). Po ich śmierci stał się centralną postacią ruchu odrodzenia haikai, który działał pod ukutym przez niego hasłem „powrotu do Bashō”. Został wówczas powszechnie szanowanym następcą Hajina, zaś w 1775 jego grupa poetycka zbudowała klub, Bashōan (Chata Bashō), gdzie można było odbywać regularne sesje poetyckie haikai i strof łączonych (renku). W tym samym czasie Buson wykonał kilka ilustrowanych zwojów i ekranów, w tym zawierających tekst Oku–no hosomichi, które przyczyniły się do kanonizowania Bashō jako poetyckiego świętego. Rosła jego reputacja malarza i na ten ostatni okres jego życia datuje się wiele z jego najlepszych dzieł. Jakby świadomy tego, że Busonowi nie pozostało wiele czasu, poeta Katō Kyōtai (zm. 1792) w 1783 zorganizował wielki festiwal z okazji stulecia śmierci Bashō, chociaż w rzeczywistości minęło od niej zaledwie 90 lat. Buson zmarł 17 stycznia 1784.