Twórczość literacka thumb|Kukułka nad hortensjami – szkic haiga. Kolekcja prywatna Buson jest uważany za najwybitniejszego poetę XVIII stulecia i wraz z Bashō oraz Issą za jednego z trzech najważniejszych poetów haiku. Szczególnie ceni się jego „strofy rozpoczynające” (hokku) i „strofy łączone” (renku) oraz wiersze w stylu chińskim (pisał także w tym języku) i kilka wierszy wolnych, jak również prozę poetycką, szkice i listy literackie. Najważniejsze spośród zbiorów jego haikai to Tamamoshū (Zbiór wodorostów, 1774), Yahanraku (Przyjemności głębi nocy, 1777), Momo sumomo (Brzoskwinie i damaszki, 1780), Kachōhen (Księga kwiatów i ptaków, 1782). Poezję szkoły Busona zebrano w Buson schichibushū (Zbiór Busona w siedmiu częściach, 1808).
Pomimo naśladowania Bashō poezja Busona jest znacznie bardziej subiektywna w swoim poszukiwaniu romantycznego liryzmu, delikatnej wrażliwości i nastroju. Buson stworzył nowy styl, posługiwał się „bogatym językiem, jasnymi koncepcjami, dowcipem, świeżymi, sugestywnymi obrazami i dekoracyjnym pięknem”. Przedstawiał świat raczej obiektywny, wizualny, ale w porównaniu z subiektywizmem Bashō odległy. Jedna z ostatnich edycji dzieł Busona zawiera niemal trzy tysiące haiku, niemal trzy raz więcej niż Bashō.