Już w 1886 lider radosławistów otrzymał misję utworzenia nowego rządu Księstwa Bułgarii. Jego koalicyjny gabinet przetrwał jednak tylko 11 miesięcy, od sierpnia 1886 do lipca 1887. Wkrótce po wyborze Ferdynanda I na nowego księcia, we wrześniu 1887 urząd premiera przypadł Stafanowi Stambołowowi. Gabinet Stambołowa sprawował rządy "twardej ręki", represjonując opozycję polityczną, zwłaszcza tę o charakterze prorosyjskim. Pod wpływem prześladowań liberałowie skupieni wokół Karawełowa oraz Cankowa zaprzestali działalności lub poważnie ją ograniczyli. Represje nie dotknęły jedynie Klubu Liberalnego Radosławowa, reprezentującego orientację prozachodnią, który tym samym stał się jedyną legalną partią, opozycyjną wobec reżimu Stambołowa. Ważną rolę w tym okresie odegrał organ prasowy radosławistów, gazeta Народни права (w tłum. Prawa Narodowe).
Po upadku gabinetu Stambołowa w 1894 radosławiści objęli trzy stanowiska ministerialne w gabinecie Konstantina Stoiłowa. Rok później, w 1895 odbył się kongres członków Klubu Liberalnego, który odtąd przyjął nazwę Partia Liberalna. Podczas zjazdu uchwalono nowy program polityczny ugrupowania.