Ponieważ znaczną rolę w nim odgrywali niżsi i średni urzędnicy, wysunięte postulaty dotyczyły głównie ich interesów i objęły żądanie zwiększenia uprawnień samorządów, obniżenia podatków, zapewnienia bezpłatnego szkolnictwa i służby zdrowia, racjonalnej polityki gospodarczej i protekcjonizmu wobec produkcji spółdzielczej. Program radosławistów, chociaż zawierał elementy demagogii, został dobrze przyjęty przez społeczeństwo, dzięki czemu na początku 1899 Partia Liberalna mogła utworzyć koalicyjny gabinet z Partią Narodowo-Liberalną, na czele którego stanął Dimityr Grekow. Pod koniec 1899 Grekowa zastąpił Todor Iwanczow i radosławiści po raz pierwszy i, jak się później okazało, jedyny w historii sformowali w pełni samodzielny rząd.Jedynie urząd ministra wojny przypadł bezpartyjnemu oficerowi. Gabinety Grekowa i Iwanczowa podjęły próbę poprawy stosunków z Rosją, czego przejawem była decyzja o budowie w Sofii pomnika Cara Wyzwoliciela, jak w Bułgarii nazywano Aleksandra II Romanowa. W odróżnieniu od polityki zagranicznej, polityka wewnętrzna sprawowana przez liberałów okazała się katastrofalna w skutkach. W kraju doszło do dwóch wielkich afer gospodarczych, zaś decyzja rządu o wprowadzeniu państwowej dziesięciny wywołała gwałtowny sprzeciw i bunty chłopów, krwawo stłumione przez władzę.