thumb|Barbarka z 1900 roku Barbarka – część urzędowa Torunia znajdująca się w północnej części miasta.
Historia Barbarka po raz pierwszy pojawia się w źródłach w XIV wieku. W 1299 roku w miejscowości zbudowano pierwszy obiekt sakralny ku czci św. Barbary. Istniała ona jeszcze w XIV wieku. W 1340 roku jest wymieniony po raz pierwszy młyn wodny W następnym wieku biskup chełmiński Wincent Gosławski zlecił budowę nowej kaplicy. Barbarka znajdowała się na szlaku do Starogrodu, gdzie przechowywano relikwie świętej i rozwinął się kult św. Barbary. Pierwotnie kult św. Barbary miał miejsce w Chełmnie, z czasem przeniósł się do Starogrodu. Sama kaplica mieściła się przy trakcie wiodącym z Torunia do Chełmna.
Prawdopodobnie od początku XVI wieku (a z pewnością od 1517 roku) osada wraz z młynem należała do miasta Torunia. W 1623 roku wzniesiono nową kaplicę. Prawdopodobnie została ona uszkodzona przez wojska szwedzkie lutym 1623 roku. Około 1660 roku wzniesiono nową kaplicę. 20 listopada 1789 roku biskup chełmiński Karol von Hohenzolern zakazał odprawiania nabożeństw w kaplicy. Decyzja była podyktowana prawdopodobnie złym stanem budynku. W 1800 roku kaplicę rozebrano. W okresie nowożytnym w Barbarce powstał cmentarz. Sąsiadował on bezpośrednio z kaplicą.