w 1 Kor 12,28-13,10 mowa jest o prorokach i mówiących językami, przy czym są one ukazane jako znacznie niższe od miłości; w 1 Kor 14 opisane są zasady korzystania z tych charyzmatów; w Ef 4,7-16 mowa jest ponownie o darach łaski, w tym o prorokowaniu; w 1 Tes 5,19-20 padają słowa: Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie; w 1 Tm 1,18; 4,14 mowa jest o tym, jak święcenia kapłańskie poprzedziło proroctwo; w 1 P 4,11 wymienione są dary, ale tylko przemawiania i posługi; w 1 J 4,1-6 mowa jest o duchach – zarówno tych, które są z Boga, jak i nie.
W tradycji chrześcijańskiej W II wieku powstał montanizm, którego celem było przywrócenie Kościołowi darów Ducha Świętego, w tym glosolalii i proroctwa. Montanizm powstał w opozycji wobec „chłodnej ortodoksji”. Ireneusz z Lyonu pisał o obecności takich darów jak proroctwo, wypędzanie demonów, uzdrowienie ciała, a nawet o wskrzeszaniu z martwych. Również i inni wczesnochrześcijańscy pisarze potwierdzali obecność charyzmatów w Kościele. Augustyn twierdził, że dary nie są już dostępne, ponieważ celem charyzmatów było rozpowszechnienie Kościoła.