Zbudowano wtedy dom drewniany dla 100 sierot.
Gdy w czasie wizytacji w czerwcu 1897 r., stwierdzono, że Miejsce Piastowe nie nadaje się do prowadzenia zakładu wychowawczego, ze względu na ciężkie warunki materialne, ks. Markiewicz dla ocalenia dzieła podjął decyzję zbudowania domu murowanego dla 200 sierot oraz odłączenia się od salezjanów i utworzenia nowej rodziny zakonnej, opartej na pierwotnej regule ks. Jana Bosko.
Po dziesięciodniowych rekolekcjach prowadzonych przez ks. Markiewicza w dniu 5 marca 1898 r. w grupie 6 sióstr Anna Kaworek złożyła pierwsze prywatne śluby, na okres trzech lat, a 1 listopada tegoż roku prywatne śluby wieczyste. Pomagała wydawać w Miejscu Piastowym czasopismo Powściągliwość i Praca oraz zajmować się sierotami. Należała do Towarzystwa Powściągliwość i Praca, które otrzymało dwukrotnie błogosławieństwo Ojca Świętego Leona XIII 16 listopada 1898 r. i 24 kwietnia 1899 r.
Praca przełożonej 2 listopada 1898 r. Anna została wybrana przełożoną tworzącej się żeńskiej wspólnoty zakonnej i zarządzała nią przez 38 lat, czyli do końca swego życia, według reguły zakonnej napisanej przez ks. Bronisława Markiewicza. W 1902 r. na życzenie Anny Kaworek ks. Markiewicz wystosował do biskupa pisemną prośbę o zatwierdzenie kongregacji żeńskiej, ale otrzymał odmowę.