Ostatecznie partii udało się zarejestrować tylko 577 kandydatów.

mały|Propagandowa karykatura przedstawiająca Stanisława Mikołajczyka jako przeciwnika reformy rolnej z 1944 roku, który pragnie oddać „wielkoobszarnikom” utracone przez nich dworki, „Szpilki”, grudzień 1945 W wyniku sfałszowanych wyborów PSL uzyskało w Sejmie Ustawodawczym jedynie 28 mandatów na 444 miejsca (w 4,2 tys. z 5,5 tys. komisji brakowało przedstawicieli PSL, w wyniku czego członkowie PPR sporządzali fałszywe protokoły, unieważniane były także listy wyborcze PSL). Po wyborach w partii doszło do kolejnego rozłamu. Działacze opowiadający się za ugodą z PPR, opozycyjni wobec Stanisława Mikołajczyka, utworzyli po sfałszowanych przez PPR wyborach prokomunistyczną frakcję wewnątrz PSL – PSL-Lewicę, która po wykluczeniu z PSL nie uznała tej decyzji, a Józef Niećko ogłosił się przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego, następnie przewodniczącym Centralnego Komitetu Lewicy PSL, który po potajemnym wyjeździe za granicę Stanisława Mikołajczyka (20 października 1947) przekształcił się 27 października w Tymczasowy NKW PSL i przejął samozwańczo władzę w Polskim Stronnictwie Ludowym.