Harcerski Ruch Liturgiczny (Ruch Zawiszacki) Kilka dni po wprowadzeniu stanu wojennego doszło do spotkania grupy instruktorów, na którym starły się dwie koncepcje: pierwsza żądała formalnego rozwiązania NRH i przejścia organizacji do podziemia (optował za nią m.in. Krzysztof Stanowski), druga – za którą opowiadał się hm. Michał Bobrzyński – proponowała kontynuację pracy w formie duszpasterstwa. Powstała ona w trakcie rozmów Michała Bobrzyńskiego z o. M. Bryksym SJ, a następnie uzgodniona z ks. Mieczysławem Bochyńskim, Dyrektorem Wydziału Duszpasterskiego Kurii Biskupiej w Lublinie. Drugą opcję odrzuciła jednak znaczna część instruktorów byłego NRH. Pozostali (około 10 instruktorów) spotkali się na wyjeździe do Zakopanego a następnie na krótkich rekolekcjach. Na zbiórce, która miała miejsce w dniu 28 lutego 1982 w kościele oo. Jezuitów w Lublinie, zaprezentowali koncepcję dalszej działalności harcerskiej w ramach służby liturgicznej ołtarza (ministrantów) grupie ok. 100 harcerzy byłego lubelskiego hufca harcerzy NRH. Propozycja ta została zaakceptowana jedynie przez drużynę starszoharcerską „Tajfun” oraz około 30 innych osób z innych jednostek. W ten sposób powstała Harcerska Służba Liturgiczna. W 1985 roku zmieniono nazwę z HSL na Harcerski Ruch Liturgiczny „Zawisza”.