Cechy licencji otwartych są dostrzegalne w klauzuli zastosowanej w Creative Commons, sformułowanej jako: „pewne prawa zastrzeżone” (ang. some rights reserved), pozostającej w opozycji do typowej klauzuli „wszelkie prawa zastrzeżone”. Również samo nazewnictwo klauzuli Copyleft wskazuje odmienność od licencji Copyright.
Otwarta treść umożliwia twórcom skuteczne przekazanie szerokiego zakresu uprawnień do własnego utworu w sposób zgodny z prawem i prowadzący do minimalizowania ewentualnych negatywnych konsekwencji prawnych zarówno dla licencjodawcy, jak i licencjobiorców. Proces kształtowania odpowiednich umów licencyjnych, choćby z racji istnienia wielu wersji językowych oraz funkcjonowania w różnych porządkach prawnych, może być permanentny, przez co typową dla nich cechą stało się ich numerowanie, (przypominające „wersjonowanie” stosowane przy tworzeniu oprogramowania) oraz zawierana w nich klauzula prowadząca do objęcia utworu zarówno wersją wybraną przez autora, jak i wersjami następnymi danej licencji.