Od października do grudnia 1939 uczestniczył w czterech nocnych operacjach stawiania zagród minowych na wodach angielskich, będąc jednym z najaktywniejszych niemieckich niszczycieli na tym polu: 17/18 października 1939 w ujściu rzeki Humber (wraz z niszczycielami „Karl Galster”, „Friedrich Eckoldt”, „Diether von Roeder”, „Hans Lüdemann” i „Wilhelm Heidkamp”), 12/13 listopada 1939 u ujścia Tamizy (z niszczycielami „Karl Galster”, „Hans Lüdemann” i „Wilhelm Heidkamp”), 17/18 listopada 1939 u ujścia Tamizy (z niszczycielami „Bernd von Arnim” i „Wilhelm Heidkamp"), 12/13 grudnia 1939 pod Newcastle (wraz z „Erich Steinbrinck”, „Bruno Heinemann”, „Friedrich Ihn” i „Richard Beitzen”).
Wziął następnie udział w inwazji na Norwegię (operacji Weserübung), w grupie zajmującej Narwik, transportując 200 strzelców górskich do Elvegaard w Herjangsfjordzie – północnej odnodze Ofotfjordu (wraz z niszczycielami „Wolfgang Zenker” i „Erich Koellner”). Udał się następnie do przystani w Narwiku w celu uzupełnienia paliwa ze zbiornikowca, gdzie zastał go atak niszczycieli brytyjskich 10 kwietnia 1940 rano (pierwsza bitwa pod Narwikiem). Od wstrząsu wywołanego przez wybuch trafionego torpedami stojącego obok niszczyciela „Anton Schmitt” przejściowo uszkodzeniu uległy obie turbiny „Hermanna Künne”.