Obecnie w Chinach, dzięki polityce „otwartych drzwi” i „rewitalizacji” zainicjowanej w latach 80. XX wieku, sztuki walki mogą być rozwijane znacznie swobodniej. Położono duży nacisk na aspekt sportowy, powraca się też do tradycji bojowych, czego efektem jest dołączenie do konkurencji pokazowych również walk pełnokontaktowych sanda, przypominających kick-boxing czy MMA. Tak rozumiane sportowe wushu jest teraz szeroko promowane z punktu widzenia dziedzictwa narodowego, kultury i turystyki, zarówno w Chinach, jak i w krajach zachodnich. Zdaniem dziennikarzy The Wall Street Journal, z początkiem XXI wieku nowoczesne wushu w Chinach trenowało 60 milionów osóbFowler G.A., Ye J. Kung Fu Monks Don’t Get a Kick Out of Fighting. Famous Temple Spurns Beijing Games, Sparking Trash Talk From Rivals. Wall Street Journal, 2007, grudzień, 14. Dostęp: 2012-09-21..
Nazewnictwo thumb|left|170px|Wushu zapisane chińskim pismem uproszczonym
Wushu: współczesne, zachodnie rozumienie sztuk walki Określenie wushu (武术) oznacza sztuki walki w ogóle, dopiero Zhongguo wushu (chiń. 中国武术) oznacza „chińskie sztuki walki”.