Jednak z uwagi na to, że Chiny posiadają bardzo długą historię rozwoju własnych sztuk walki, stanowiących właściwie dziedzictwo kulturowe tego kraju, na Zachodzie samo określenie wushu jest jednoznacznie utożsamiane z ogółem chińskich sztuk walki.
W Chinach długo nie istniało pojęcie „sztuk walki” w takim znaczeniu, w jakim używamy tego określenia współcześnie w kulturze zachodniej: jako ćwiczeń gimnastycznych, rekreacyjnych, uprawianych w wolnym czasie dla rozrywki; ćwiczeń zawierających elementy technik samoobrony i rywalizacji sportowej, ale z odwołaniem do kształtowania rozwoju osobistego, zachowań prozdrowotnych, do pewnych treści etycznych i filozoficznych. Dopiero za sprawą wpływu myślenia typowego dla kultury zachodniej, tak rozumiane pojęcie „sztuk walki” pojawiło się w Chinach na początku XX wieku. Pojęciem określającym takie zachodnie rozumienie „sztuk walki” jest właśnie wushu.
Wuyi: historyczne rozumienie chińskich sztuk walki