W 1370 wojewoda kaliski oraz starosta generalny Wielkopolski Przecław z Gułtów sprzedał Idziemu sołtysowi z Nowej Wsi koło Wronek oraz jego braciom Mikoszowi, Walentemu i Wojciechowi młyn królewski pod miastem Oborniki na rzece Wełnie, tj. młyn górny z trzema kołami wodnymi i czwartym foluszowym za 305 grzywien groszy i tyle samo grzywien monety obiegowej. Zastrzeżono dla skarbu królewskiego młyn dolny z dwoma kołami. Młynarz otrzymał wyłączność mielenia słodów (łac „brasea”) we wspomnianym młynie większym królewskim o 4 kołach, nawet w przypadku kiedy zostanie wybudowanych więcej młynów. Młynarze z innych młynów nie przestrzegający tego postanowienia miał zapłacić 3 grzywny kary staroście generalnemu Wielkopolskiemu i odda miarę zboża lub mąki młynarzowi. Ponadto młynarz otrzymał prawo wolnego połowu w rzece Wełnie pojedynczymi przyrządami oraz po lewej stronie idąc z miasta do młynów budynki (łac. „insulae”) z dwoma ogrodami (łac.”horti”). Młynarz mógł młyny zamienić lub sprzedać. Miał otrzymywać z młyna trzecią miarę i trzeci denar od sukienników za folowanie sukna.