Pojmując, że czas pracuje na jego niekorzyść, a przybycie spodziewanych uzupełnień alianckich może przechylić szalę na ich stronę, zdecydował się na atak.
Na terenach w pobliżu El Alamein front nie mógł być tak szeroki, jak na innych polach bitew w Afryce Północnej. Uderzenie formacji pancernych musiało zmieścić się pomiędzy morzem na północy a nieprzejezdną dla czołgów depresją Kattara na południu. Obrona brytyjska była dość silna, ale Rommel wierzył, że ma jakiś słaby punkt. Południowy odcinek frontu, pomiędzy Munassib a Qaret El Himeimat, był słabiej obsadzony i zdaniem Rommla nie tak gęsto zaminowany.
Na północy, gdzie Rommel miał włoskie dywizje piechoty wspierane przez niemiecką 164 Dywizję Piechoty i spadochronową brygadę Ramckego, miał nastąpić frontalny, pozorowany atak dla zatrzymania obrońców w miejscu, podczas gdy Rommel poprowadzi atak główny przez południowy sektor, a następnie skręci gwałtownie na północ przecinając alianckie linie komunikacyjne. To powinno było doprowadzić do okrążenia większości sił brytyjskich i zniszczenia ich. Ze swym charakterystycznym optymizmem Rommel widział się już zdobywcą Egiptu, a przede wszystkim Kanału Sueskiego.