W 1894 roku został profesorem nadzwyczajnym patologii i anatomii patologicznej na Uniwersytecie w Rostocku. Od 1899 roku w Poznaniu, gdzie pracował w oddziale patologiczno-anatomicznym Instytutu Higieny, a także w kostnicy Szpitala Miejskiego. Od 1903 profesor Akademii Królewskiej w Poznaniu, zrezygnował w 1904 roku i zatrudnił się w Kreis-Krankenhaus w Berlinie-Lichterfelde. W listopadzie 1905 roku objął stanowisko dyrektora laboratorium patologiczno-anatomiczno-bakteriologicznego w Zwickau, a od 1907 roku praktykował w Düsseldorfie. W 1913 roku przyjął propozycję Uniwersytetu Chrystiana Albrechta w Kilonii objęcia tamtejszej katedry. W 1917 roku został następcą Johannesa Ortha na katedrze anatomii patologicznej Uniwersytetu w Berlinie, został też dyrektorem Instytutu Patologicznego (Ludwig Aschoff, któremu jako pierwszemu oferowano katedrę, odmówił). W 1929 roku przeszedł na emeryturę.
Był żydowskiego pochodzenia, ale mimo to wyznawał nacjonalistyczne poglądy i z entuzjazmem traktował dojście Hitlera do władzy. Przeszedł na protestantyzm. Był jednym z założycieli Związku Wszechniemieckiego i członkiem DNVP. W 1931 opublikował wspomnieniaLubarsch O. Ein bewegtes Gelehrtenleben. Erinnerungen und Erlebnisse, Kämpfe und Gedanken. Berlin, Verlag von Julius Springer, 1931.