14 października ogłoszony został komunikat o powołaniu do życia PPSD oraz skierowano pismo do Prezydenta Krajowej Rady Narodowej oraz przewodniczącego Centralnej Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych.
Przeciwko inicjatywie wystąpiła z ostrym sprzeciwem „lubelska” PPS. W uchwale Rady Naczelnej z 4 listopada 1945 Centralna Komisja Porozumiewawcza Stronnictw Demokratycznych odmówiła PPSD prawa do legalnego funkcjonowania.
Dalsze losy niezależnych socjalistów Niepowodzenie inicjatywy spowodowało, iż Zygmunt Żuławski podjął decyzję o indywidualnym przystąpieniu do „lubelskiej” PPS. Swoją zgodę na przystąpienie uzależnił od dokooptowania do kierownictwa 11 działaczy: Aleksego Bienia, Zygmunta Bociana, Stefana Rzeźnika, Alfreda Kriegera, Antoniego Szczerkowskiego, Ludwika Cohna, Stanisława Garlickiego, Wincentego Markowskiego, Mariana Nowickiego, Władysława Szczuckiego i Antoniego Zdanowskiego.
Zygmunt Żuławski ogłosił wówczas na łamach „Robotnika” w dniu 23 grudnia 1945 artykuł Wzywam do szeregów jednolitej PPS.