Kierownictwo „lubelskiej” PPS również nie dotrzymało warunków tej umowy. 31 marca 1946 Rada Naczelna dokooptowała do swego grona nie 12, ale 6 działaczy przedwojennej i wojennej PPS: Ludwika Cohna, Józefa Grzecznarowskiego, Wincentego Markowskiego, Mariana Nowickiego, Stefana Rzeźnika i Zygmunta Żuławskiego.
Na znak protestu Zygmunt Żuławski, Ludwik Cohn i Stefan Rzeźnik nie przyjęli oferowanych mandatów. 14 listopada 1946 Zygmunt Żuławski wystąpił z „lubelskiej” PPS. Solidaryzując się z nim, podobnie postąpił Antoni Zdanowski.
Współpracował z Polskim Stronnictwem Ludowym (PSL), usiłując wystawić kandydatów w wyborach do Sejmu Ustawodawczego w 1947. W ramach listy PSL zgłoszono listy „chłopsko-robotnicze” w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Częstochowie i Chrzanowie. Kandydaci zostali w większości usunięci z list (m.in. usunięto Antoniego Zdanowskiego pod pozorem współpracy z okupantem, ponieważ PPS-WRN miała „przeciwdziałać walce zbrojnej”). Ostatecznie mandat jako „niezależny socjalista” uzyskał jedynie Zygmunt Żuławski.
Przypisy
Bibliografia J. Malara, Walka o oblicze socjalizmu polskiego, w: Perspektywy walki. Zbiór artykułów i rozpraw pod red. Zygmunta Zaremby, Paryż, luty 1947 E. Reński, Skradzione sztandary PPS, Warszawa 1989
Kategoria:Polska Partia Socjalistyczna Kategoria:Lewicowe organizacje opozycyjne w PRL