thumb|Nagrobek Antoniego i Jana Niewiarowskich. Po prawej miejsce spoczynku kmdr. Stanisława Niewiarowskiego Antoni Niewiarowski herbu Półkozic (ur. 26 września 1874 w Kowlu, zm. 2 marca 1927 w Warszawie) – polski prezbiter katolicki, dziekan generalny Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, prałat domowy Jego Świątobliwości, kanonik honorowy Kolegiaty Ołyckiej, radca Kurii Biskupiej WP.
Życiorys Urodził się 26 września 1874 roku w Kowlu, ówczesnym mieście powiatowym guberni wołyńskiej.. Ukończył cztery klasy progimnazjum w Brześciu i Seminarium Duchowne w Żytomierzu (kurs pięcioletni). Pełnił posługę jako kapłan w diecezji łucko-żytomierskiej. Za sympatie do idei Legionów Polskich zesłany do Ufy. Od 17 października 1917 do 25 czerwca 1918 był dziekanem 3 Dywizji Strzelców Polskich. Nominację na to stanowisko otrzymał od ks. biskupa Jana Cieplaka, administratora archidiecezji mohylewskiej. W czerwcu 1918 przyjechał do Warszawy.