W latach 1991–1993 sprawował mandat posła na Sejm I kadencji, który uzyskał z listy związkowej. Był również członkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od 19 kwietnia 1993 do 23 września 1994, a także jej pierwszym przewodniczącym (do 1 marca 1994). Zasiadał w KRRiT z nominacji prezydenta Lecha Wałęsy. Po podpisaniu koncesji dla telewizji Polsat został przez niego odwołany z funkcji przewodniczącego – jak później stwierdził NSA – z naruszeniem prawa. Takie postępowanie prezydenta nazwano „falandyzacją prawa”. W 1995 zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich jako kandydat popierany początkowo przez Partię Republikanie. Zebrał wymagane 100 tys. podpisów poparcia i został zarejestrowany przez Państwową Komisję Wyborczą. Wycofał się jeszcze przed I turą wyborów, popierając wówczas Lecha Wałęsę.
Po raz drugi zasiadał w Sejmie od 1997 do 2001, będąc posłem z listy Akcji Wyborczej Solidarność z okręgu łódzkiego. Działał w stowarzyszeniu Nowa Polska i Ruchu Społecznym. W 2001 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W wyborach samorządowych w 2002 był kandydatem na prezydenta Łodzi popieranym przez Ruch Społeczny i SKL-Ruch Nowej Polski, jednak kilka dni przed wyborami zrezygnował z kandydowania i ogłosił swoje poparcie dla Jerzego Kropiwnickiego.