ze Stanisławem Siedleckim przeszedł on w 1943 pd.-wsch. ścianę Zamarłej Turni, a w 1944 pd. ścianę Żabiego Konia, w zimie zaś (12 III 1944) pn.-zach. ścianę ŚwinicyStefan Jarosz na stronie Tatry-Zakopane.
Po wojnie w latach 1945-1950 był dyrektorem Biura Ochrony Przyrody w Ministerstwie Leśnictwa. W latach 1947–1952 wykładał na Uniwersytecie Poznańskim, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim zostając w 1955 docentem. Niespodziewana śmiertelna choroba przerwała jego życie w okresie najintensywniejszej pracy naukowej, dydaktycznej i publicystycznej. Został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza na Powązkach.
Pozostawił po sobie 22 większe publikacje, przeszło 100 artykułów popularnonaukowych i popularnych oraz szereg recenzji. Był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Geograficznego i wiceprezesem PTTK. Za całokształt działalności na polu ochrony przyrody został w roku 1956 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a w roku 1958 na Walnym Zgromadzeniu PTTK złotą odznaką Towarzystwa.
Niektóre prace:
Parki narodowe i rezerwaty przyrody (1951) Krajobrazy Polski i ich pierwotne fragmenty (1954) Zarys ochrony przyrody (1955)