Socrate – dzieło Erika Satie skomponowane na głos i małą orkiestrę (bądź fortepian), ukończone w 1918 roku. Jego tekst ułożony jest z fragmentów dialogów Platona, w tłumaczeniu Victora Cousina, poświęconych w całości Sokratesowi.

Zamówienie i kompozycja Dzieło zamówione zostało przez księżniczkę Edmond de Polignac w październiku 1916. Zażyczyła sobie ona, aby wszystkie głosy w Socrate były żeńskie. Oryginalnie zamysł był taki, aby Satie napisał tło muzyczne do którego księżniczka wraz z przyjaciółkami mogła na głos recytować teksty starożytnych greckich filozofów. Satie – mimo wszystko – nie był miłośnikiem podobnie melodramatycznych klimatów, pomysł więc upadł i tekst miał być w końcu – w bardziej lub mniej recytatorski sposób – zaśpiewany. Jednak życzenie, aby kompozytor użył jedynie żeńskich głosów (w tekście dialogów, które powinny były rozgrywać się między mężczyznami) pozostało w mocy. W owym czasie Satie prawdopodobnie nie przypuszczał jeszcze skąd u Księżniczki takie przywiązanie do żeńskich głosów. Działo się to na pięć lat przed pierwszym prasowym skandalem, jaki wybuchł wokół lesbijskich skłonności księżniczki.