Satie skomponował Socrate między styczniem 1917 a wiosną 1918 roku, wliczając w to poprawki naniesione na orkiestrową wersję w październiku tego samego roku. Przez pierwsze miesiące pracował nad kompozycją – nazywał ją wówczas Vie de Socrate. W 1917 Satie skrępowany był procesem, w którym oskarżano go o wysłanie pocztówki z obraźliwymi zwrotami, a który mało co nie skończył się dla niego więzieniem. Jednak dzięki finansowemu wstawiennictwu księżniczki w pierwszych miesiącach 1918 roku, kompozytor mógł pracować w spokoju, bez obawy o własną wolność.
Forma muzyczna Satie przedstawia Socrate jako „symfoniczny dramat w trzech częściach”.
Wyrażenie „symfoniczny dramat” pojawia się jako aluzja do „dramatycznej symfonii”, którą Hector Berlioz napisał przeszło osiemdziesiąt lat wcześniej. Kiedy ponad półtoragodzinna symfonia Berlioza jest ekspresjonistycznym, ciężko zorkiestrowanym dramatem, operą wciśniętą w formę symfonii, to trzydziestominutowa kompozycja Satiego przejawia niewiele muzycznego dramatyzmu.