Jest on w całości skoncentrowany w tekście, prezentowanego w formie recytatorskiego śpiewu do tła w postaci niezbyt gęsto zorkiestrowanej, niemal repetytywnej muzyki, która obrazuje niektóre aspekty życia Sokratesa, włączając w to jego ostatnie chwile.

Jako że Satie najwidoczniej nie przewidywał odgrywania, czy scenicznej prezentacji Socrate, i skoro rozłączył męskie role (zgodne z tekstem) z żeńskimi głosami na chwilę, kiedy dostarczał teksty, zachowując jednak w pamięci zgodne z literą tekstu rozumienie opowieści, forma muzyczna kompozycji może być rozważana bardziej jako (świeckie) oratorium, aniżeli opera, (melo)dramat (czy symfonię).

Można by pomyśleć, że Satie wziął formalnie podobne świeckie kantaty na jeden bądź dwa głosy i dokonał moderacji ich akompaniamentu, jako wzoru dla muzycznej formy Socrate. Niemal wszyscy włoscy i niemieccy barokowi kompozytorzy napisali byli takie małe kantaty do włoskiego tekstu: Vivaldi (RV 649-686), Händel (HWV 77-177), Bach (BWV 203, 209), itd. To powiązanie jest jednak mało prawdopodobne, bowiem we wszystkich z tych starszych kompozycji recytacje traktowano wymiennie z ariami. Ponadto dowody na to, że Satie kiedykolwiek wzorował się na dziełach zagranicznych barokowych kompozytorów są bardzo skąpe.