Na koniec wreszcie, rozpatrując stopień w jakim barokowi kompozytorzy byli znani we wczesnych lata XX wiecznego Paryża, trzeba stwierdzić, że te małe świeckie włoskie kantaty należały do grona najbardziej zapomnianych kompozycji każdego z nich.
Socrate dzieli się na trzy części:
Portrait de Socrate („Portret Sokratesa”), tekst wzięty z Uczty Platona Les Bords de I'Illissus („Nad Ilussem”), tekst wzięty z Fajdrosa Platona Mort de Socrate („Śmierć Sokratesa”), tekst wzięty z Fedona Platona
Muzyka Socrate napisany jest na głos i orkiestrę, istnieje jednak również wersja na głos i fortepian. Ta dokonana przez Satiego redukcja, miała stanowić konkurencyjną, dla orkiestrowej, wersję.
Każdy z mówiących w poszczególnej sekcji jest w założeniu reprezentowany przez innego śpiewaka (Alcybiades, Sokrates, Fajdros, Fedon) i, zgodnie ze wskazówkami kompozytora, dwa spośród głosów to soprany a dwa mezzosoprany.
Mimo to wszystkie partie są śpiewane mniej czy bardziej w tej samej skali, dzięki czemu dzieło może być swobodnie wykonywane przez pojedynczy głos. Tak zresztą często bywało, że Socrate wystawiany i nagrywany był przez jednego śpiewaka, czy też śpiewaczkę.