Jednak te jednoosobowe wykonania uszczuplały efekt dialogu zawarty w dziele (przynajmniej w pierwszych dwóch częściach symfonicznego dramatu – w trzeciej występuje jedynie Fedon opowiadający historię śmierci Sokratesa).

Muzykę charakteryzują proste repetycje rytmu, równoległe kadencje oraz długie ostinati.

Tekst Chociaż Satie miał dostęp do nowszych tłumaczeń, wybrał przestarzałe już wtedy francuskie tłumaczenia tekstów Platona autorstwa Victora Cousin: odnalazł w nich jednak więcej czystości, prostoty i piękna.

Biel Część krytyków charakteryzowało dzieło kompozytora jako nudne i nijakie – inni odnajdywali w nim niemal ponadludzki spokój oraz delikatne piękno.

Satie opisując Sokratesa, mówił, że pragnął, aby był biały i wspominał swoim przyjaciołom, że aby osiągnąć tę biel, wprawiał się w odpowiedni nastrój spożywając jedynie „białe” pokarmycytat „I eat only white foods: (...)” pochodzi z okresu kiedy Satie komponował Socrate. Valentine Gross Satie wyznał, że pragnął aby kompozycja Socrate była biała i czysta jak Starożytność. (cytowane w: Ornella Volta, Satie Seen Through His Letters, Marion Boyars Publishers, London/New York, 1989)..