Nie wiadomo też w jaki sposób i kiedy przeszło na biskupów krakowskich regale górnicze. Pewne jest jedynie, że Sławków znajdował się we władaniu biskupim na początku XIII w. Potwierdza to pierwsza pisemna wzmianka o Sławkowie, pochodząca z 1220, kiedy to biskup krakowski Iwo Odrowąż nadał ufundowanemu przez siebie w Prądniku pod Krakowem klasztorowi św. Ducha połowę dochodów z karczm sławkowskichJan Długosz: Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, wyd. A. Przezdziecki, Kraków 1863–1864, t. III, s. 38.. Nadanie to stanowić miało ponoć dość pokaźną kwotę, co poświadcza wysoki poziom rozwoju gospodarczego ówczesnego Sławkowa. Wiadomość o karczmach dowodzi też pośrednio jego handlowego charakteruF. Kiryk: Miasto średniowieczne, w: tegoż (red.), Dzieje Sławkowa, Kraków 2001, s. 81.. W jakiś zagadkowy sposób osada ocalała od najazdów tatarskich, dzięki czemu zniszczony przez Tatarów w 1241 i 1259 Kraków odbudowano właśnie z jej pomocą. Pamięć o tym przetrwała w powiedzeniu „o sławkowskim chlebie Kraków zbudowano”W sposób bardziej ogólny odnosi się to powiedzenie do domniemanego starszeństwa Sławkowa wobec Krakowa, por. Samuel Adelberg: Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, Warszawa 1889–1894, s.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Historia Sławkowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.