Nowa Zelandia – monarchia konstytucyjna o statusie Commonwealth realm. Jej ustrój polityczny wzorowany jest na brytyjskim, choć występują pewne istotne różnice, np. jednoizbowość parlamentu.
Historia Nie licząc przedkolonialnych struktur maoryskich, pierwszy formalny organizm polityczny powstał w Nowej Zelandii w 1841 i miał status brytyjskiej kolonii. Początkowo cała władza spoczywała w rękach brytyjskiego gubernatora, jednak już w 1852 powstały złożone z osadników władze autonomiczne na szczeblu centralnym i prowincjonalnym. W 1907 Nowa Zelandia uzyskała status dominium brytyjskiego. W 1931 Statut Westminsterski przyznał wszystkim dominiom suwerenność, jednak za formalną datę pełnej niepodległości Nowej Zelandii uznaje się dopiero rok 1947, kiedy to jej władze ratyfikowały statut.
Konstytucja Podobnie jak wiele państw Wspólnoty Narodów, Nowa Zelandia nie ma spisanej konstytucji. Na jej dorobek konstytucyjny składa się szereg dokumentów m.in. traktat z Waitangi, wiele ustaw przyjmowanych przez parlamenty nowozelandzki i brytyjski oraz liczne zwyczaje konstytucyjne. W 1986 najważniejsze normy zostały zebrane w ustawie konstytucyjnej (Constitution Act).