Nie ma ona jednak statusu oficjalnej konstytucji, zaś jej rola jest bardziej zbliżona do kodeksu – ma katalogować i porządkować to, co od dawna i tak obowiązuje.
Władza ustawodawcza thumb|Budynki Parlamentu Nowej Zelandii Historycznie Nowa Zelandia miała dwuizbowy parlament: wybieralną Izbę Reprezentantów i pochodzącą z nominacji Radę Legislacyjną. W 1951 Rada została zlikwidowana i od tego czasu parlament jest jednoizbowy.
Izba Reprezentantów wybierana jest z użyciem ordynacji mieszanej, zbliżonej do tej, którą w Europie stosuje się m.in. w Niemczech. Jej nominalna liczba członków wynosi sto dwadzieścia osób, jednak ze względu na specyfikę systemu wyborczego, liczba deputowanych w poszczególnych kadencjach może wahać się o kilka osób w obie strony. Kadencja trwa trzy lata, z możliwością rozpisania przedterminowych wyborów przez gubernatora generalnego na wniosek premiera.
Czynne prawo wyborcze mają wszyscy obywatele, którzy ukończyli osiemnaście lat. W 1893 Nowa Zelandia jako pierwsza na świecie zrównała w swoim prawie wyborczym status kobiet i mężczyzn.
Władza wykonawcza thumb|„Pszczeli ul” – siedziba Rządu Nowej Zelandii
Monarcha