Jerzy Wojciech Heide (ur. 3 października 1706 w Praslitach koło Dobrego Miasta, zm. 2 czerwca 1765 w Lidzbarku Warmińskim) – polski duchowny katolicki, honorowy kanonik chełmiński, archiprezbiter lidzbarski, autor kroniki.

Pochodził z warmińskiej szlachty, był synem sołtysa w Praslitach Jerzego oraz Urszuli z domu Steffen; ochrzczony został 10 października 1706 w Dobrym Mieście. Uczęszczał do gimnazjum jezuickiego w Braniewie, gdzie pozostał również na dalszą naukę – w seminarium (Alumnacie Papieskim). Po ukończeniu w Braniewie studiów teologicznych 2 czerwca 1729 przyjął święcenia kapłańskie.

Pracował początkowo jako wikariusz w Braniewie. W 1737 przeszedł na probostwo w Grzędzie, a w 1745, prawdopodobnie dzięki protekcji kardynała Camillo Paolucciego (u którego kapelanem był ks. Franciszek Heide, brat Jerzego), otrzymał parafię w Kwiecewie. Po rezygnacji kanonika fromborskiego Andrzeja Gąsiorowskiego z funkcji archiprezbitera w Lidzbarku Warmińskim, w marcu 1754 mianowany został jego następcą, a w czerwcu tegoż roku wprowadzono go w posiadanie beneficjum. W 1765, krótko przed śmiercią, otrzymał nominację na kanonika honorowego kapituły chełmińskiej.