Zaufaniem obdarzali go kolejni biskupi warmińscy – Krzysztof Jan Szembek i Adam Stanisław Grabowski.
Jako proboszcz-archiprezbiter lidzbarski ufundował do kościoła nowy ołtarz pod wezwaniem Trójcy Świętej. W latach 1755–1756 kierował pracami renowacyjnymi domu parafialnego. W ostatnich latach życia ciężko chorował, zmarł w czerwcu 1765 w Lidzbarku i został pochowany w podziemiach kościoła parafialnego, przy ołtarzu św. Anny. Historyk ks. Carl Peter Woelky scharakteryzował go jako człowieka "średniego wzrostu, myślącego, pobożnego, gościnnego, miłego w obejściu i dobrze obeznanego z historią Kościoła oraz z historią powszechną", po którym żal "był wielki, zwłaszcza u jego wikariuszy, których kochał jak braci, a którym pozostawił do podziału swoje książki i ubrania".
Heide podjął się spisania kroniki Lidzbarka i Warmii, z zamiarem przekazania wiedzy historycznej i ułatwienia odnalezienia się w lokalnych sprawach kolejnym archiprezbiterom. Korzystał przy tym z dawnych kronik i opracowań pruskich (m.in. Piotra z Dusburga, Łukasza Davida, Mikołaja Jeroschina), warmińskich (m.in. Jana Plastwicha, Stanisława Reszki, Jana Rywockiego), polskich (Wincentego Kadłubka, Macieja Stryjkowskiego), czasopism, dokumentów (m.in. Statutów Synodalnych biskupa Szembeka).