Wiele z tych materiałów nie było jeszcze wówczas wydanych; Heide dotarł także do szeregu innych źródeł pisanych, np. ksiąg parafialnych i magistrackich.
Kronika zatytułowana została Archiwum dawne i nowe Lidzbarskiego Kościoła Archiprezbiterialnego (Archivum vetus et novum Ecclesiae Archipresbyterialis Heilsbergensis) i podzielona przez autora na cztery części: o pochodzeniu i założeniu miasta Lidzbarka, o dziejach Lidzbarka do połowy XVIII wieku, o powszechnych procesjach błagalnych oraz o dniach ślubowania i ich powodach, wreszcie o biskupach warmińskich. Dzieło, stanowiące ważne źródło do dziejów Warmii i samego Lidzbarka, Heide doprowadził do września 1764; następnie kronika kontynuowana była przez jednego z jego wikariuszy, Jakuba Józefa Harwarta. Rękopis pozostał w archiwum archiprezbiteratu lidzbarskiego (potem miejscowej parafii katolickiej). W 1889 Carl Peter Woelky przygotował jej krytyczne wydanie, ogłoszone na łamach "Monumenta Historiae Warmiensis" (tom VIII).