Swoją pierwszą mowę na forum parlamentu wygłosił 13 lutego 1804 r. Sprzeciwił się w niej uchwaleniu Irish Bank Restriction Act. W 1806 r. został kanclerzem skarbu w gabinecie Wszystkich Talentów lorda Grenville’a. Pozostał na tym stanowisku do upadku gabinetu w 1807 r. W ciągu następnych lat stał się jedną z czołowych postaci stronnictwa wigów. Zajmował się głównie kwestią równouprawnienia katolików, ale udzielał też swojego poparcia sprawie likwidacji niewolnictwa i wprowadzenia powszechnej edukacji.
Na stanowiska rządowe Lansdowne powrócił w 1827 r., kiedy to został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie Canninga. Pozostał na tym stanowisku w gabinecie Godericha i utrzymał je do upadku gabinetu w 1828 r. W wigowskim gabinetu lorda Greya w latach 1830-1834 i w krótkotrwałym gabinecie lorda Melbourne’a w 1834 r. był Lordem Przewodniczącym Rady. Ponownie sprawował to stanowisko w latach 1835–1841 i 1846–1852. W tym drugim okresie był ponadto przewodniczącym Izby Lordów. W latach 1852-1858 był ministrem bez teki w gabinetach Aberdeena i Palmerstona.
W 1857 r. odmówił przyjęcia tytułu książęcego. Od 1827 r. był Lordem Namiestnikiem Wiltshire. W latach 1829-1831 był rektorem Uniwersytetu Glasgow. W latach 1834-1836 i 1842-1844 był prezesem Królewskiego Towarzystwa Statystycznego. Był kawalerem Orderu Podwiązki.