Oblężenie Kołobrzegu () – czteromiesięczne oblężenie twierdzy Kołobrzeg przez wojska napoleońskie, podjęte na początku marca 1807 roku i trwające do 2 lipca 1807 roku.

Znaczenie strategiczne Utrzymanie twierdzy Kołobrzeg było niezwykle istotne dla pruskich planów strategicznych. Miała tam lądować ekspedycja angielska na tyły Wielkiej Armii. Realizacja tego planu miała być punktem zwrotnym całej wojny.

Sytuacja poprzedzająca Po klęsce Królestwa Prus w wojnie z Francją pod Jeną i Auerstedt (14 października 1806) armia pruska została niemal zupełnie rozbita, a dwór królewski Fryderyka Wilhelma III uciekł do Królewca. Ocalałe resztki pruskich regimentów ratowały się w kilku ostatnich niezdobytych twierdzach. 1 listopada 1806 Nowa Marchia została objęta statusem okupacyjnym i podzielona na departamenty. Już 9 listopada 1806 do Kołobrzegu (departament szczeciński) udał się niewielki oddział francuskiej kawalerii dla administracyjnego przejęcia twierdzy. Pruski komendant płk , będący w bardzo zaawansowanym wieku, stanowczo odmówił poddania twierdzy i nakazał przygotowania do działań obronnych.